Հետ բեր Ինձ ինձ, մա՜…
Հիշու՞մ ես, մա՜.
Միշտ քույրիկի էի սպասում…
Բայց հետո,
երբ տեսա, ինչ ուժեղ են ախպերներս՝
Լացեցի, ու բողոքեցի, թե
Ինչու՞
ե՛ս էլ տղա չեմ ծնվել։
Հիշու՞մ ես…
ո՜նց էինք «շարային» անում,
Երբ զինվորներին տեսնում էինք քայլելուց,
Ու ինչքան ծիծաղելի էր տեսնելը
Իմ “անփույթ շարայինը,, ՝
փոքրիկ տոտիկներովս
Ու երկար ծամիկներովս…
Մա՜… դու հիշու՞մ ես,
Թե ինչքա՜ն մեծ սիրով էի ես բակի կատուներին գրկում,
Ու լացում, որ մայր չունեն։
Հետո կաթ տալիս ու օրօրում,
Մտածելով՝ թե ես եմ Մայրն իրենց։
Իսկ հիշու՞մ ես՝
Ինչպես գրկիս մեջ պինդ պահեցի շանս,
Ու լացեցի երջանկությունից,
Որն այդքան կենդանի ու փոքր չափս ուներ։
Մամ…
Ես նորից ուզում եմ հավատալ այդ սիրուն։
Մանկան պես…
Միամտաբար…
Հավատալ, որ Սերը ուրվական չէ։
Սիրել ու կարծել,
Որ աշխարհն ու մարդիկ
Այդ են…
Այդ մաքուրն են,
Այդ պարզն են…
Գրկիր ինձ… մա՜…
Ինչ լավ է, որ կաս։
Որ համբույրիցդ ծնվում է մանկությունս,
Ու ներխուժում ցավող հոգուս մեջ։
Ես ուզում եմ մանկանալ նորից
Եւ սիրել կրկին
Այն փոքրիկ կատվին…
Էլի հավատալ չծնված “քրոջ,, գալիքին,
Ու սպասել,
Էլի կռվել, որ տղա չեմ ծնվել
Ու լացել, որ բանակ գնում են միայն տղաները…
Հետ բեր Ինձ ինձ, մա՜…
Աննա Մեկունց
